het Krankzinnig Hoogtepunt

Erm... Ik ben van plan hierop zo nu en dan mijn dichterlijke vorderingen bij te houden.

þriðjudagur, ágúst 23, 2011

Ik hoop dat je tevree verjaart

Is onze vriendschap reeds verzonken
tot eens in 't jaar een ansichtkaart?
Wat ooit mijn dagelijkse vreugd was
verblijft beschimmeld en verjaard.

Alas de glazen maar geklonken
en een stevig stukje taart -
beleefd zwijgend zijn alras
de kinderjaren opgebaard.

fimmtudagur, júní 23, 2011

De terugkeer

Mijn eerste daad als herboren dichter zal zijn me te distantiëren van een groot deel van mijn voorgaand werk (het pathetische deel.) Mijn tweede zal zijn om twee nieuwe gedichten te posten:

I chose eggs for money
They were rotten inside
I've got no money left
For apples

Life dealt me good cards
But I played them all wrong
I'm losing my chips
By the dozen

No matter whether I do wrong or right
I'm going down without much of a fight.



Nu nog een in het Nederlands:


Laat mijn lichaam hier niet liggen
Koud en eenzaam in de wei
Koud en eenzaam en verloren
Want er zijn geen
vogels bij

Laat me niet verwekend wachten
Warm en zwetend in het licht
Was het maar vast donker buiten
Ik doe de
gordijnen dicht

Laat mijn lichaam niet ontvederd
Vernederend wachten tot je komt

Weggedropen wassen beelden
De stem des oorsprongs reeds verstomd.



Ton en ik hebben een verzamelbundel van Ingrid Jonker aangeschaft en zijn vervolgens naar de film over haar leven gegaan (Black Butterflies). Ik vond 'm erg mooi en de gedichten ook. Verder nog "My lied van die niet" van Fransi Philips, dat is ook goede ZA poëzie.

þriðjudagur, mars 17, 2009

op een dag vind ik jou in de dauw van het gras
zonder rugzak en af van het uitgezet pad
en je ligt en je wacht

fimmtudagur, október 09, 2008

city night

in de stilte van de stad
is het door mijn vermoeide ogen
dat de tram voorbijglijdt langs de bomen
badend in een flauw oranje licht

mijn fiets ratelt en mijn
zware jas verstikt
niemand hier kent mijn schuld
behalve ik

een man met een kind om zijn schouder
vanaf de stoep fluistert hij mij toe
in koor met de huizen

ontken uzelf

mánudagur, september 22, 2008

kanker gedicht

http://www.gedichten-freaks.nl/601043/

citaat 9/8 uit dagboek: "ik heb vandaag staan huilen bij een stervend schaap en aangemeld bij aan dat veld wonende mensen maar toen die zei dattie de eigenaar in zou lichten en dat t schaap dan afgevoerd zou worden (destriebuusie-sentrem) heb ik het daarbij gelaten (later ben ik nog 1.5uur heen en weer gefietst toen ik besefte dat ik mijn camera bij me had om filmpjes van het nog ademende en zo nu en dan bewegende beest te maken for sake of art. maar het was al heel donker en ik kon het veld ook niet terugvinden)"

11/8:

ik ben een doodziek schaap
een konijn met myxomatose
dat stervend langs de straat
zijn wondvocht ligt te lozen

doch nog geen zachtjes blaten
doorbreekt mijn wrange pech
terwijl uw auto's razen
smelt ik in stilte weg

er komt nog wel een keer iets beters

sunnudagur, september 07, 2008

niet af

Nou moe, ze hebben mijn bloggerdashboard bewerkt en nou ziet het er ontzettend stom uit.

In elk geval heb ik hier een beginnetje van een gedicht van een tijd geleden waar ik geen goed vervolg op weet; ik zet het hier gewoon neer voor het overzicht ofzo. Het begin vond ik zelf op zich wel goed. Ooit ooit, ga ik weer op zo'n hoog niveau dichten als klanken over eenzaamheid en Trein, maar .. dat is nog niet nu. I dunno. Er lijkt toch bijna niemand dit meer te lezen v_v

Ik heb trouwens (waarom schrijf je dit dan? tegen wie heb je het nu?) een bundel van Saskia de Jong, niet haar debuut maar Resistent. Dat is ongelooflijk moeilijke poëzie, ik snap er vrij weinig van maar het klinkt wel mooi. Maar dan lees ik een recensie van Ilja Leonard Pfeiffer erover.. en dan voel ik me ontzettend simpel. haha.

in elk geval, dat gedichtstompje dus, en excuses aan De Jong en Pfeijffer voor het hun namen noemen in één blog met zulke prutpoëzie.

(oh man, ben ik mijn kladje nou kwijt? godverdomme)
(haha oh jeezes, ik had het in mijn financieën-hangmap gestopt. noooouuuuuuu)

mijn gemoed stompt me radeloos
dreinend hoelang het nog duurt
het grijpt als een kind naar mijn been
en gilt dat ik niet weg mag gaan
het kruipt in mijn bed en blijft daar verongelijkt liggen

kom dan, gemoed, zeg ik
we kunnen ook het park in gaan
ik ga op het bed zitten en zeg niets

þriðjudagur, júlí 15, 2008

buiten

Gespikkeld van het licht door de lichtgroene bomen
uit de helblauwe lucht over het blauwere zeil
met nog groenere zeep ren je op rozige voeten

glijdt en gilt als een wielewaal
die wijd en geel uit het zeil rijst
en oranje en paars glitterend draait


Inspiratie: een straatfeest waar Titus aan meedeed. Maar ik vind 't niet zo goed gelukt; iets te duidelijk een poging om mijn gebrek aan inspiratie te verhullen.